بعضی از فرهنگیان، درس را فقط پشت نیمکت‌های مدرسه آموزش نمی‌دهند؛ آن‌ها با رفتار و باورشان، درس مسئولیت‌پذیری و همدلی را به جامعه می‌آموزند. حسین خلیل ارجمندی از همین جنس انسان‌هاست؛ فرهنگی دلسوزی که سال‌ها از عمر خود را صرف گسترش فرهنگ مدرسه‌سازی و مدرسه‌یاری در شهرستان فیروزکوه کرده است.

او در کنار سال‌ها خدمت در آموزش و پرورش، هیچ‌گاه دغدغه ساختن مدرسه را از یاد نبرد. از همان روزهایی که مدیر مدرسه بود، باور داشت مدرسه‌سازی تنها ساختن چند کلاس و دیوار نیست؛ هنر واقعی، همراه کردن مردم برای ساختن آینده فرزندان این سرزمین است.

همین نگاه باعث شد او در اوایل دهه ۷۰، با پیگیری واگذاری یک زمین عمومی ۱۰ هزار متری برای احداث مدرسه در شهر ارجمند، گام مهمی در توسعه فضای آموزشی منطقه بردارد؛ اقدامی که با حمایت حاج خسرو ارجمندی، رئیس وقت شورای شهر، به سرانجام رسید. مدرسه‌ای که بعدها با همت خانواده خیر، شادروان گوهری ارجمند، توسعه یافت و امروز با نام این خانواده، میزبان دانش‌آموزان دوره ابتدایی است.

اما او به ساخت یک مدرسه بسنده نکرد. با جلب مشارکت خیرین و مردم، زمینه ساخت یک مدرسه سه‌کلاسه در کنار همان مدرسه نیز فراهم شد؛ کاری که نشان می‌دهد برای حسین خلیل ارجمندی، ارزش واقعی مدرسه‌سازی در کنار هم قرار گرفتن دل‌هایی است که برای آینده کودکان می‌تپند.

او خود نیز سال‌هاست بخشی از حقوقش را به صورت مادام‌العمر به مدرسه‌سازی اختصاص داده و بسیاری از همکاران فرهنگی‌اش را نیز به مشارکت در این مسیر دعوت کرده است.

حسین خلیل ارجمندی معتقد است خیرین مدرسه‌ساز فقط به ساخت یک بنا کمک نمی‌کنند؛ آن‌ها فرهنگ مشارکت و مسئولیت اجتماعی را در جامعه گسترش می‌دهند تا دانش‌آموزان و خانواده‌ها نیز خود را در حفظ، نگهداری و آبادانی مدارس سهیم بدانند.

فعالیت‌های او تنها به مدرسه‌سازی محدود نشده است. سال‌هاست که در بازسازی، توسعه و تجهیز مدارس از طریق انجمن‌های اولیا و مربیان نیز نقش‌آفرین بوده و تلاش کرده است تا هیچ فرصتی برای بهتر شدن محیط آموزش از دست نرود.

شاید میراث ماندگار حسین خلیل ارجمندی، تنها مدرسه‌هایی نباشند که در ساخت آن‌ها سهم داشته است؛ بلکه فرهنگی باشد که سال‌ها برای ترویج آن تلاش کرده؛ فرهنگی که می‌گوید مدرسه‌سازی، فقط ساختن مدرسه نیست؛ همراه کردن مردم برای ساختن آینده است.