همه ما به ایران وابسته ایم و حتی افرادی که سال هاست از ایران رفته اند، این عشق و حب وطن را حفظ کرده اند. به همین دلیل است که ایرانیان خارج از کشور، هنوز هم برای وطن خودشان قدم بر می دارند و کارهای بزرگی انجام می دهند. این حس وطن دوستی و حساسیت به وطن و هموطن باید با اقدام های عملی هم همراه باشد. کار خیر اگر رویکرد عمومی داشته باشد، همراه و البته نیازمند زمینه های اجتماعی است که مهم ترین آن ها را می توان «اعتماد عمومی» و «همبستگی اجتماعی» به عنوان اصلی ترین عوامل برای باز تولید و انباشت «سرمایه اجتماعی» بر شمرد. در این صورت است که می توان امیدوار بود گذار از کار خیر سنتی به مسئولیت اجتماعی مدرن با سرعت و به درستی محقق می شود.
معتقدم یکی از بهترین الگوها برای کمک و همراهی با وطن و هموطن، «مدرسه سازی» آن هم در نقاط محروم و کم برخوردار است که می تواند به فرزندان ایران زمین و کودکان ایرانی این نقاط کمک کند تا آن ها هم بر ناعدالتی ها غلبه کنند و آینده ای روشن و درخشان برای خود و البته کشورشان رقم بزنند. با هم روایت جذاب و خواندنی زندگی اشکان تقی پور را میخوانیم.
داستان آشنایی زندهیاد «احترام فرنو» با آیین ماندگار مدرسهسازی، برمیگردد به وصیت همسرش که از او خواسته بود تا بعد از فوتش مدرسهای بسازد تا برای او باقیات الصالحاتی باقی بماند. جالب اینکه این وصیت که بزرگترین نقش را در تشکل اولیه جامعه خیّرین مدرسهساز کشور داشته است خانم فرنو را بر آن داشت تا ضمن ساخت مدرسه در تشکیل جامعه خیّرین مدرسهساز کشور نیز نقش ایفا کند.
زندگینامه : آقای اکبر حق شناس متولد سال هزار و دویست و نود در منطقه سنگلج تهران بود. وی تحصیلات خود را در مدرسه دارالفنون و در رشته پست و تلگراف به پایان رسانید. یکی از ویژگی های بارز وی اراده و پشتکار بالا بود، به طوریکه در سن هفده سالگی یعنی چیزی در حدود 110 سال پیش بدون اینکه از ایران خارج شوند و یا کسی به ایشان آموزش بدهد زبان فرانسه را از روی کتاب فرا گرفت و به این زبان مسلط بود. نتیجه ممارست در زبان فرانسه باعث شد تا مرحوم حق شناس کتابی با عنوان "مادر بی گناه" از فرانسهرا به فارسی ترجمه نمودند که توسط وزارت ارشاد به چاپ رسید و پس از آن در اداره پست و تلگراف مشغول به کار شدند.
