زندگی و کارنامه خیر مدرسه ساز منطقه جوادآباد «دکتر هادی سماعی »
هانیه؛ دختری که رفت، اما نامش در مدرسهای ماند که پدر به عشق او ساخت
گاهی یک نام، پشت خود دنیایی از عشق، دلتنگی و امید را پنهان کرده است؛ نام «هانیه» برای دکتر سماعی، تنها نام دخترش نیست، بلکه تمام دنیایی است که روزی در آن نفس میکشید.
هانیه تنها ۱۷ سال داشت؛ دختری سرشار از آرزو، شور زندگی و رؤیاهای نوجوانانه. اما سردردهای مکرری که در ابتدا شاید ساده به نظر میرسید، آرامش خانواده را بر هم زد. پس از انجام آزمایشها، مشخص شد که او به تومور مغزی مبتلا شده است. روزهای سخت درمان آغاز شد. خانواده به بهبودی او امیدوار بودند و همه تلاشها برای نجاتش انجام شد، اما عمل جراحی موفقیتآمیز نبود و هانیه، خیلی زود چشم از جهان فروبست.
هیچ پدر و مادری برای بدرقه فرزندشان آماده نیست؛ اما گاهی عشق، راهی برای ادامه پیدا میکند.
پزشکی که زندگیاش را وقف کودکان کرد
شاید تلختر از این ماجرا، آن بود که پدر هانیه خود پزشکی بود که سالها برای نجات جان کودکان تلاش کرده بود.
دکتر هادی سماعی، پزشک ۸۱ ساله و فوق تخصص اطفال در شاخه کودکان نارس، دوران تحصیل ابتدایی و دبیرستان خود را در اراک گذراند. او پس از تحصیل در رشته پزشکی عمومی دانشگاه تهران، برای ادامه تحصیل در رشته تخصص و فوق تخصص اطفال با گرایش کودکان نارس راهی آمریکا شد.
دکتر سماعی پس از بازگشت به ایران، در روزگاری که این تخصص بسیار کمیاب و مورد نیاز بود، بخش مراقبتهای ویژه نوزادان و کودکان نارس بیمارستان حضرت علیاصغر را راهاندازی کرد و سالهای طولانی از عمر خود را صرف درمان، آموزش و نجات جان کودکان کرد.
اما این بار، او نه در قامت یک پزشک، بلکه در جایگاه پدری داغدار ایستاده بود؛ پدری که نتوانسته بود عزیزترین بیمار زندگیاش را حفظ کند.
