



دکتر رضا گلنراقی سالهاست لبخند را به چهره بیمارانش هدیه میدهد، اما خودش معتقد است ماندگارترین لبخندها، پشت نیمکتهای مدرسه شکل میگیرند. شاید به همین دلیل است که میگوید: «به بوی مدرسه اعتیاد پیدا کردهام.» او تا امروز بانی ساخت چندین مدرسه شده؛ مدارسی که هر کدام برایش تنها یک ساختمان نیستند، بلکه فرصتی برای ساختن آیندهاند.
تاریخ انتشار: ۱۴۰۵/۴/۱۷
✍️* با خیرین شهرستان قدس *
*🏫✨از مطب دندانپزشکی تا ساختن آینده؛ روایت مردی که عاشق مدرسه سازی شد*

✍️ * دکتر رضا گلنراقی* سالهاست لبخند را به چهره بیمارانش هدیه میدهد، اما خودش معتقد است ماندگارترین لبخندها، پشت نیمکتهای مدرسه شکل میگیرند. شاید به همین دلیل است که میگوید: «به بوی مدرسه اعتیاد پیدا کردهام.»
او تا امروز بانی ساخت چندین مدرسه شده؛ مدارسی که هر کدام برایش تنها یک ساختمان نیستند، بلکه فرصتی برای ساختن آیندهاند.
*همه چیز از نیمکتهای مدرسه شروع شد*
وقتی از دوران دانشآموزیاش حرف میزند، هنوز با شوق از معلمهایش یاد میکند. پسر محله سرچشمه و خیابان ری، روزهایی را به خاطر دارد که دبیرانش تنها درس نمیدادند، بلکه مسیر زندگی شاگردانشان را تغییر میدادند.
از معلم ریاضی و زمینشناسی که مؤلف کتابهای درسی بودند تا دبیر شیمی که با هر دو دست همزمان روی تخته مینوشت؛ همان روزها بود که فهمید مدرسه، جایی فراتر از یک کلاس درس *است.
*دندانپزشکی که دانش را به ایران آورد*
دکتر گلنراقی پس از تحصیل در دانشگاه تهران، برای فراگیری دانش نوین ایمپلنت راهی آمریکا و سپس سوئد شد و از نخستین دندانپزشکانی بود که آموزش علمی ایمپلنت را به ایران آورد و آن را در دانشگاه تدریس کرد.
با این حال، موفقیت علمی برایش کافی نبود. همیشه یک سؤال در ذهنش میچرخید؛ چطور میتوان اثری ماندگار از خود به جا گذاشت؟

*جرقهای برای یک تصمیم بزرگ*
او میگوید: «همیشه با خودم فکر میکردم عمر انسان جاودانه نیست، اما میتوان کاری کرد که اثرش باقی بماند.»
آشنایی با یکی از بیمارانش، مسعود عشقی و سپس مجمع خیرین مدرسهساز، همان جرقهای بود که او را وارد دنیای مدرسهسازی کرد.
*وقتی ساختن مدرسه به یک عشق تبدیل شد*
اولین مدرسه را در شهر قدس ساخت و بعد از آن، یکی پس از دیگری مدرسههای دیگری در تهران و شهر قدس ساخته شدند. امروز نیز ساخت مدرسهای دیگر در شهر تهران را دنبال میکند.
خودش میگوید: «به بوی مدرسه اعتیاد پیدا کردهام.»
*میراثی که از پدر به یادگار ماند*
سالها بعد، خواهرش که خارج از ایران زندگی میکند، خبر جالبی به او داد؛ پدرشان سالها پیش در همان محله قدیمی، یک مدرسه دخترانه ساخته بود.
آن روز دکتر گلنراقی فهمید علاقهاش به مدرسهسازی، شاید ریشهای خانوادگی داشته باشد.
*لذت دیدن نسل آینده*
او هنوز هم به مدرسههایی که ساخته سر میزند؛ برای دانشآموزان از بهداشت دهان و دندان میگوید و گاهی برایشان مسواک هدیه میبرد.
روزی وارد یکی از کلاسها شد و شنید همه دانشآموزان آن کلاس معدل بالای ۱۹ دارند. همان لحظه احساس کرد تمام سالهای تلاشش ارزش داشته است.

*مدرسه؛ بهترین سرمایهگذاری برای آینده*
دکتر گلنراقی باور دارد مدرسهسازی فقط ساختن یک ساختمان نیست؛ سرمایهگذاری برای آینده یک کشور است.
او آرزو دارد دانشآموزانی که امروز در این مدارس درس میخوانند، فردا با دانش و توانایی خود، آینده ایران را بسازند؛ نسلی که فرصت رشد را در سرزمین خودش پیدا کند و رؤیای ماندن را به مهاجرت ترجیح دهد.
شاید راز تمام این سالها همین باشد؛ مردی که از درمان دندانها آغاز کرد، اما دلش را به ساختن آینده کودکان سپرد.


#گزارش_متنی
اولین نفری باشید که پیام خود را ثبت میکند